Μάλλον “το καλύτερο άρθρο σε ιστολόγιο”:http://www.philology.gr/blog/?p=122 με αφορμή την “εθνική” μας εορτή:
bq. Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτός που ονειρεύεται να μπουκάρει στα Σκόπια ή αυτός που, κόντρα στον ωχαδερφισμό, κοιτάζει να κάνει τη δουλειά του όσο πιο σωστά μπορεί (είτε είναι δικαστής είτε οδοκαθαριστής) ακόμη κι αν δεν έχει να κερδίσει τίποτα περισσότερο από το χαρακτηρισμό του «μαλάκα»;
Ως συνεισφορά ένα εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου κείμενο που φιλοξενήθηκε στο περιοδικό Επίκεντρα και υπογράφεται απο τον Νίκο Μαραντζίδη http://www.epikentra.gr/web/index.php?option=com_content&task=view&id=124&Itemid=60&lang=el για τις εθνικές επετείους με ή χωρίς εισαγωγικά.
βάση είναι (αυτό που έχει μαλλιάσει η γλώσσα του ΝΔ να το λέει) “εθνικό είναι ότι είναι αληθές” του Σολωμού. επομένως ο πατριωτισμός έχει πραγματιστικό χαρακτήρα: συμμετέχω στα κοινά, δουλεύω ώστε να παράγω πλούτο για τον τόπο μου, σέβομαι τους γύρω μου, μορφωνομαι κτλ.
καλό για την πατρίδα είναι ότι υπηρετεί τους πολίτες της κι όχι αόριστες έννοιες όπως λάβαρα και σύμβολα. ας σκεφτούμε ποιά χώρα προόδευσε με τον πατριωτισμό του “σφάζω ότι κινήται”: οι μόγγολοι; οι ούνοι; ή ποιά τέτοια χώρα όσο μεγάλη κι αν έγινε σε έκταση ή σε πλούτο (των αρχηγών της) εξασφάλισε ποιότητα ζωής στους πολίτες της: η τουρκία; ή μήπως (για να το πάω ακόμη πιο παλιά) ή “ένδοξη” σπάρτη;
Και να φανταστείς σε παλιά διαδικτυακή μου συζήτηση όπου μιλούσαμε για μετανάστες και απελάσεις κάποιος μου είπε ότι και οι αρχαίοι ήταν κατά των ξένων. Κι όταν ζήτησα διευκρινίσεις μου έφερε ως παράδειγμα τη Σπάρτη και τις ξενηλασίες.
έχει τραβήξει πάρα πολύ ο ψευτομιμητισμός στους αρχαίους. πέρα από το ότι η μοναδική στάση ζωής για κάποιους πρέπει να είναι να κάνουν ότι έκαναν άνθρωποι που ζούσαν 2500 χρόνια πρίν (!!!) αντί να ξεστραβωθούν να ανοίξουν κανένα βιβλίο νομίζουν ότι ο αρχαίος πολιτισμός είναι οι πόλεμοι του αλέξανδρου και ο τρόπος “ζωής” των σπαρτιατών