“Η διεθνής αμνηστία”:http://www.amnesty.org.uk/ ξεκίνησε “μια εκστρατεία”:http://irrepressible.info/ “κατά της λογοκρισίας και των κυβερνητκών περιορισμών στο διαδίκτυο”:http://news.bbc.co.uk/2/hi/technology/5020788.stm.
Το διαδίκτυο στην ελεύθερη και ανεξέλεγκτη μορφή του, όπως δηλ. γιγαντώθηκε στις δυτικές φιλελεύθερες χώρες χάρη στις υγιείς δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς, αποτελεί πλέον ένα από τα βασικότερα στοιχεία “εκδημοκρατισμού των κοινωνιών αυτών”:http://e-rooster.gr/05/2006/276. Μέσω του Ίντερνετ ο κάθε πολίτης έχει πρόσβαση σε όλο το φάσμα των πληροφοριών και του δίνεται η δυνατότητα της έκφρασης και εκπομπής των απόψεών του. Όλα αυτά με ελάχιστο κόστος και χωρίς τα παραδοσιακά ενδιάμεσα “φίλτρα” (δημοσιογράφους, εκδότες κτλ).
Είναι προφανές πως ένα μέσο με τέτοιες δυνατότητες αποτελεί τον εφιάλτη ενός απολυταρχικού καθεστώτος.
Κοιτάζοντας τι χώρες όπου “η λογοκρισία και οι περιορισμοί στο διαδίκτυο κάνουν θραύση”:http://news.bbc.co.uk/2/hi/technology/5024874.stm διαπιστώνω – ω, τι έκπληξη – πως μπορείς να τις διαχωρίσεις σε δύο βασικές κατηγορίες: κομμουνιστικές και ισλαμιστικές.
Τα καθεστώτα αυτά που ισοπεδώνουν την ατομική ελευθερία, έκφραση και δημιουργικότητα είτε με το πρόσχημα ενός υποτιθέμενου συλλογικού συμφέροντος είτε κάτω από τον τρόμο μιας σκοταδιστικής θεοκρατίας είναι οι δυο βασικοί εναπομείναντες τύποι απολυταρχικών καθεστώτων στον πλανήτη και ταλαιπωρούν πολύ μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού του.
Κι ενώ μπορεί να είναι τραγικές οι συνέπειες για αυτούς που τολμούν να εναντιωθούν μέσω του διαδικτύου στα καθεστώτα αυτά, τα προσχήματα που επινοούν οι ταγοί τους για να επιβάλουν τα μέτρα της λογοκρισίας μόνο τραγελαφικά μπορούν να χαρακτηριστούν. Π.χ., στην Κούβα επικαλούνται την προστασία από την πορνογραφία όταν “οι κάτοικοί της εκδίδονται λόγω της αβάσταχτης φτώχιας τους για ένα κομμάτι ψωμί”:http://www.globalpolicy.org/socecon/develop/2003/0326cuba.htm κάνοντας την συγκεκριμένη χώρα έναν από “τους αγαπημένους προορισμούς των σεξοτουριστών”:http://en.wikipedia.org/wiki/Sex_tourism#Destinations.
H ελεύθερη ανάπτυξη του διαδικτύου είναι ένας πολύ καλός *δείκτης* για το πόσο δημοκρατική και ελεύθερη είναι μια χώρα. Και πολύ σωστά η Αμνηστία έθεσε την καταπολέμηση της καταστολής του διαδικτύου ως έναν από τους στόχους της.
Επίσης υπάρχουν κάποιοι φωστήρες που επικαλούνται το γεγονός οτι μπορεί το Διαδίκτυο να χρησιμοποιηθεί για προπαγάνδα και διασπορά ψευδών ειδήσεων,οπότε και πρέπει να υπάρχει κάποιος έλεγχος (βλέπε λογοκρισία).Είναι γελοίο αυτό το επιχείρημα,αφού οι πάντες ξέρουν οτι μπορεί ο καθένας να μπεί στο δίκτυο και να γράψει οτι θέλει,οπότε και κανείς δεν “ψαρώνει” με το που θα δεί κάτι γραμμένο,αν δεν το διασταυρώση πρώτα.
Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία χωρών στις οποίες καταβάλλεται προσπάθεια `η λογοκρισία και οι περιορισμοί στο διαδύκτιο’ να κάνουν θραύση, φαίνεται ( http://alternet.org/rights/36553/ )! Ελπίζω οι μη κομμουνιστικοι – μη ισλαμικοί θεσμοί τους (και μας, φαντάζομαι, εντός ολίγου), να λειτουργήσουν.
Το σχόλιο για την Κούβα βαριέμαι να το απαντήσω.
Αλλά να ρωτήσω κάτι; Έστω οτι όλοι οι χρήστες του ίντερνετ, και, γιατί όχι, όλοι οι Έλληνες πολίτες πειστούν οτι το Ισλάμ είναι η πηγή κάθε κακού, είναι το Κακό το ίδιο και οδηγεί τα έθνη στην καταστροφή, καθώς επίσης και οτι όλοι περίπου οι κάτοικοι των Ισλαμικών χωρών είναι παντελώς κρετίνοι! Σε τί θα βοηθήσει αυτό την αντίληψη που έχουμε για τη διεθνή πολιτική, και γιατί θα οδηγήσει σε καλύτερες μέρες την εξωτερική μας (των) πολιτική;
lazopolis, το site στο οποίο παραπέμπεις είναι αμερικάνικο και μάλιστα οι δωρεές προς αυτό εκπίπτουν φόρου. Θα ήθελα παρακαλώ μια παραπομπή σε αντίστοιχο κινέζικο ή ιρανικό site.
Δεν κατηγόρησα το Ισλάμ (αν και θεωρώ όλες τις θρησκείες σε μικρό ή μεγάλο βαθμό σκοταδιστικές) άλλα τα ισλαμιστικά θεοκρατικά καθεστώτα.
α) Και λοιπόν; Νομίζεις οτι η μοναδική λογοκρισία είναι αυτή που ανακοινώνει τον εαυτό της ως τέτοια και απαγορεύει κάθε καταγγελτικό προς αυτή μέσο;
β) Οκ, βάζω στη θέση του Ισλάμ τα “ισλαμιστικά θεοκρατικά καθεστώτα”, και ξαναθέτω την ερώτηση.
α) Όχι. Τι προσφέρει όμως το συγκεκριμένο επιχείρημα στη συζήτηση; Το να συγκρίνεις την όποια λογοκρισία στην Αμερική με τη λογοκρισία στην Κίνα είναι σαν να συγκρίνεις μυρμήγκια με ελέφαντες. Στις ΗΠΑ υπάρχει αυτολογοκρισία σε κάποια μαζικά media που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα, καμία όμως λογοκρισία που επιβάλεται από τις αρχές. Μέχρι και απλοί bloggers κερδίζουν το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου απέναντι σε μεγάλες πολυεθνικές. Επίσης, στο post δεν κάνω κριτική σε συγκεκριμένες κυβερνήσεις άλλα στο πολιτικό σύστημα κάποιων χωρών. Η κριτική στην διακυβέρνηση του Bush είναι εντελώς άσχετη.
β) Δεν είπα πως τα ισλαμιστικά κράτη είναι η πηγή όλων των κακών και πως οι κάτοικοι τους κρετίνοι. Οι κάτοικοί τους είναι βασικά ατυχείς και δυστυχισμένοι. Το θέμα του post είναι η λογοκρισία στο Internet και οι δημοκρατικές ελευθερίες γενικότερα. Επομένως και η ερώτηση μου φαίνεται άσχετη (η εξωτερική μας πολιτική είναι το τελευταίο πράγμα που είχα στο μυαλό μου). Για να απαντήσω ή να σχολιάσω κάτι τέτοιο θα πρέπει να μιλάμε για συγκεκριμένο κράτος και για συγκεκριμένες σχέσεις. Το μόνο που μπορώ να πω γενικά είναι πως τα κράτη αυτά είναι παράδειγμα προς αποφυγή.
Βασικά, και οι δυο σου ερωτήσεις είναι υπεκφυγές. Περιορίζονται ή όχι οι βασικές ελευθερίες στις συγκεκριμένες χώρες; (δε μιλάμε εδώ ούτε για τη διακυβέρνηση Bush, ούτε για την εξωτερική μας πολιτική)
[Κοιτάζοντας τι χώρες όπου η λογοκρισία και οι περιορισμοί στο διαδίκτυο κάνουν θραύση διαπιστώνω – ω, τι έκπληξη – πως μπορείς να τις διαχωρίσεις σε δύο βασικές κατηγορίες: κομμουνιστικές και ισλαμιστικές.]
Μην το λες, μην το λες καθόλου. Εσχάτως, τέτοιες ορέξεις αρχίζουν να εκφράζουν και οι τηλεπικοινωνιακοί γίγαντες των ΗΠΑ .
[Ελπίζω να μπει το link σωστά, το comment posting system σου είναι... περίεργο
]
Θα συμφωνήσω πάντως μαζί σου ότι το Internet, και την ελευθερία έκφρασης που αυτό προσφέρει, θα πρέπει να τα έχουμε σαν τα μάτια μας…
Tero
Με τα ψηφίσματα της ΕΕ για την παρακολούθηση των e-mail και των τηλεφωνημάτων και με τις παρακολουθήσεις των τηλεφωνημάτων πολιτών από την αμερικανική κυβέρνηση βλεπουμε ότι και οι δυτικές καπιταλιστικές χώρες (εννοώντας μ’ αυτό τις κυβερνήσεις και τις μεγάλες επιχειρήσεις) δεν έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Εκτός αν το κάνουν για την… ασφάλειά μας απ΄τους τρομοκράτες.
Συμφωνώ όμως ότι χώρες του κεφαλαίου αυτά βγαίνουν στην επιφάνεια, υπάρχουν αντιδράσεις, δικαστήρια κτλ.
Tero έχεις κανένα άρθρο αντίστοιχο; Από το βιντεοκλίπ μόνο 23 δευτερόλεπτα κατεβαίνουν.
Ξαναπροσπάθησε, είναι κρίμα να μην το δεις. Δες πάντως κι αυτήν την σελίδα .
Tero
πολύ ωραία ανάλυση. ας μείνει η θέση σου ότι το πόσο ελεύθερο είναι το διαδίκτυο εκφράζει το βαθμό δημοκρατίας μας.
@teroΕίχα υπ’ οψη μου τις σχετικές εξελίξεις, πιστεύω όμως πως μια τέτοια προσπάθεια είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Ουσιαστικά, αυτό που επιδιώκουν οι συγκεκριμένες εταιρείες είναι να δημιουργήσουν ένα νέο διαδίκτυο με διαβαθμισμένο και ελεγχόμενο περιεχόμενο. Δε θα έπρεπε να λέγεται καν Internet. Είναι αδύνατο όμως να μην υποπέσει στην αντίληψη του καταναλωτή μια τέτοια αλλαγή. Και δε νομίζω πως θα είναι πολλοί αυτοί που θα υποστήριζαν με τα λεφτά τους μια τέτοια στροφή. Υποψιάζομαι επίσης πως θα δεχθούν πολλές μηνύσεις αν τολμήσουν κάτι τέτοιο (και από καταναλωτές αλλά και από εταιρείες των οποίων θίγονται τα συμφέροντα).
@stormriderΕυχαριστώ αν και δε θα το ονόμαζα ανάλυση, μια απλή επισήμανση είναι.
Καθυστερημένο το σχόλιο, αλλά απλώς ήθελα να πω ότι έχεις δίκιο—και ως προς την Κούβα και ως προς τα θεοκρατικά καθεστώτα. Θέλω να ρωτήσω, μόνο: υπάρχουν σήμερα κομμουνιστικά καθεστώτα; Όχι κατ’ όνομα. Η Κίνα, ας πούμε, μάλλον καπιταλιστική δικτατορία έχει…
Η Κίνα έχει μεικτό οικονομικό σύστημα και ακολουθεί και σε κάποιο βαθμό καπιταλιστικές αρχές, ειδικά στις οικονομικές της σχέσεις με άλλες χώρες. Αν είχε παραμείνει στη σοβιετικού τύπου οινονομία θα είχε καταρεύσει το πιθανότερο όπως και η Σοβιετική Ένωση.
Παραμένει όμως στον πυρήνα της κομμουνιστική και διακρίνεται από έναν τεράστιο και δαιδαλώδη κρατισμό με επικεφαλής το κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας που απ’ όσα γνωρίζω ασκεί ασφυκτικό έλεγχο στους πάντες. Δεν αποτελεί επομένως πραγματική ελεύθερη αγορά.
Δεν υπάρχει ένα μοναδικό μοντέλο κομμουνιστικού καθεστώτος όπως δεν υπάρχει ένα μοναδικό καπιταλιστικό. Σε καμιά περίπτωση πάντως δε θα χαρακτήριζα την Κίνα “μη κομμουνιστική”. Δικτατορία πάντως είναι σίγουρα.