Φορολόγηση αυτοκινήτων ή πώς το ελληνικό δημόσιο καταληστεύει τους αγοραστές αυτοκινήτων

Τα έχω πάρει στο κρανίο επειδή για ακόμη μια φορά διαπίστωσα πόσο @%^&*& είναι το ελληνικό κράτος. Το θέμα της ληστρικής φορολόγησης των αυτοκινήτων στην Ελλάδα το γνωρίζετε. Έχουμε άλλωστε καταδικαστεί επανειλλημένως από την ΕΕ. Για να νιώσετε το φορολογικό χαστούκι συγκρίνετε τιμές γνωστών μοντέλων με αυτές του εξωτερικού (πχ Γερμανία). Στο συγκεκριμένο άρθρο θα αναφερθώ σε μια πιο ιδιαίτερη περίπτωση.

Όσοι επισκέπτεστε το blog τακτικά θα είχατε προσέξει πως πουλούσα το αυτοκίνητό μου το οποίο είχα αγοράσει στη Γερμανία. Κάνοντας χρήση μιας ειδικής εξαίρεσης για όσους επαναπατρίζονται, εκτελώνισα το αυτοκίνητο το Σεπτέμβριο του 2004 πληρώνοντας μόνο(?) τα βασικά τέλη για την έκδοση ελληνικών πινακίδων, ποσό που ανέρχεται γύρω στα 1500€ (αδικαιολόγητα μεγάλο χαράτσι, ας το παραβλέψω όμως προς το παρόν). Η εξαίρεση αυτή στη νομοθεσία προβλέπει πως αν είσαι κάτοικος μια χώρας του εξωτερικού πάνω από 2 χρόνια και κατέχεις ένα αυτοκίνητο πάνω από 6 μήνες από την ημερομηνία επαναπατρισμού, μπορείς να το εκτελωνίσεις γλυτώνοντας τον εξοργιστικό μεγάλο φόρο που πληρώνουν όλοι οι Έλληνες αγοραστές αυτοκινήτων για να συντηρούν τα βασικά προϊόντα του ελληνικού δημοσίου: γραφειοκρατία, κηφήνες δημόσιους υπαλλήλους, υπηρεσίες με μόνο ουσιαστικό σκοπό την ύπαρξή τους και αμέτρητα εμπόδια στην επιχειρηματική ανάπτυξη. Να σημειώσω επίσης πως το δικαίωμα αυτό το έχεις για μια φορά στη ζωή σου.

Η όλη διαδικασία ήταν αρκετά επίμονη. Έπρεπε κατ’ αρχήν να συγκεντρώσω ένα σωρό δικαιολογητικά από το ελληνικό προξενείο προτού επιστρέψω. Κατόπιν, εδώ στην Ελλάδα πλέον, έπρεπε να προσλάβω εκτελωνιστή για τις σχετικές διαδικασίες, να περάσω το αυτοκίνητο για έλεγχο από το μηχανολογικό κτλ. Τέλος πάντων, μετά από ατελείωτα τρεξίματα, επετεύχθη και αυτό. Το αυτοκίνητο ταξινομήθηκε, απέκτησα ελληνική άδεια και μου δόθηκαν κόκκινες πινακίδες (μια ακόμη ελληνική πρωτοτυπία που υποδηλώνει την ιδιαίτερη φορολόγηση).

Όταν τελείωσαν ολες αυτές οι διαδικασίες ρώτησα τον εκτελωνιστή αν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος όρος στη μεταβίβαση του αυτοκινήτου. Μου εξήγησε πως πρέπει να περάσει τουλάχιστον ένας χρόνος για να μπορώ να μεταβιβάσω το αυτοκίνητο (προσέξτε τις απαντήσεις του, γιατί εκτός από τον παραλογισμό του ελληνικού δημοσίου μου έτυχε και μαλάκας εκτελωνιστής). Α, δηλ. μετά το χρόνο μπορώ να αλλάξω και τις πινακίδες απαντώ εγώ. Όχι, για τις πινακίδες πρέπει να περάσει πενταετία μου διευκρινίζει. Περίεργο αυτό, ανταποκρίνομαι εγώ. Έτσι είναι η νομοθεσία μου απαντά αυτός. Το προσπέρασα λοιπόν χωρίς να δώσω περισσότερη σημασία. Έχω δει χειρότερες παραξενιές του ελληνικού κράτους. Άλλωστε, στο δελτίο ταξινόμησης έγραφε πως το αυτοκίνητο είναι μεταβιβάσιμο από 1/9/2005 και ανέφερε και τον αριθμό/άρθρο του σχετικού νόμου.

Περνά λοιπόν ο χρόνος και αποφασίζω να πουλήσω το αυτοκίνητο. Δεν βιαζόμουν ιδιαίτερα. Έβαλα μια αγγελία στο Car.gr, ένα άρθρο στο blog μου και φρόντισα να το διαδώσω σε γνωστούς μου και επαγγελματίες με τους οποίους συνεργάζομαι. Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκε κάποιος που ενδιαφερόταν σοβαρά (η αγγελίες στο Internet αποδείχθηκαν τζίφος, δούλεψε η από στόμα σε στόμα διάδωση). Αφού καταλήξαμε σε συμφωνία ξεκινώ να δω ποια είναι η διαδικασία μεταβίβασης. Μου λένε πως πρέπει να πάρω τη σχετική βεβαίωση από το τελωνείο επειδή έτσι αναγράφεται στην άδεια. Καταλήγω έτσι στο τελωνείο όπου μαθαίνω το εξής εξοργιστικό: αν και έχουν περάσει σχεδόν 2 χρόνια από την εκτελώνιση και σχεδό 3 από την αγορά του, πρέπει να πληρώσω φόρο για τη μεταβίβαση. Το ποσό του φόρου εξαρτάται από έτη που έχει παρέλθει από τον εκτελωνισμό του. Πιο συγκεκριμένα, για κάθε έτος έχω 20% έκπτωση. Απαιτούνται δηλ. 5 έτη για να μη πληρώσω φόρο (θυμάστε την πενταετία που λέγαμε;). Αν ήθελα να μεταβιβάσω το αυτοκίνητο σήμερα, θα έπρεπε να πληρώσω 4500€!!! Μετά το Σεπτέμβριο, όταν κλείνω 2 έτη, 3400€.

Με άλλα λόγια, η υποτιθέμενη διευκόλυνση για τους επαναπατριζόμενους είναι μια κοροϊδία. Η αξία του αυτοκινήτου εκτός του ότι μειώνεται με την πάροδο του χρόνου υποβαθμίζεται σε τεράστιο βαθμό από το τρελό χαράτσι. Έχεις ένα αγαθό το οποίο έχει μόνο χρηστική αξία και ανύπαρκτη χρηματική.

Θα μου πείτε πως φταίω εγώ που δεν μπήκα σε υποψίες για τις κόκκινες πινακίδες. Νομίζω πως έχω αρκετά ελαφρυντικά. Εκτός του ότι έπεσα σε ηλίθιο εκτελωνιστή που δεν μου εξήγησε τίποτα υπέθεσα πως αυτό είναι ένα μέτρο που δείχνει πως το αυτοκίνητο εισήχθη με μειωμένο φόρο για να το έχουν υπ΄ όψη οι μελλοντικοί αγοραστές. Επίσης, είχα μιλήσει με κάποιους επαγγελματίες του χώρου (εμπόρους αυτοκινήτων, πωλητές κτλ) στους οποίους είχα εξηγήσει την περίπτωση και μάλιστα μου έκαναν και εκτίμηση, και κανείς δεν με προειδιποίησε για τους όρους μεταβίβασης. Προφανώς δεν το γνώριαζαν ούτε αυτοί.

Ας μου εξηγήσει κάποιος τι νόημα έχει όλη αυτή η διαδικασία όταν τελικά τα λεφτά σου τα χάνεις: αν πουλήσεις το αυτοκίνητο νωρίς πληρώνεις φόρο. Αν πουλήσεις το αυτοκίνητο αργά, έχει χάσει την αξία του. Θα δώσω ο ίδιος την απάντηση: η διαδικασία είναι για να συντηρούμε του γραφειοκρατικό και ληστρικό ελληνικό κράτος που σαν βασικό σκοπό φαίνεται να έχει την ταλαιπωρία των φορολογούμενων.

Αποτέλεσμα: η συμφωνία ακυρώθηκε και κρατώ το αυτοκίνητο. Θα σκεφτώ μετά το Σεπτέμβριο αν θα το πουλήσω και πόσο.

Ηθικό δίδαγμα: αν είστε κάτοικος εξωτερικού και σκοπεύετε να επαναπατριστείτε (σκεφτείτε το πολύ καλά) φέρτε μαζί και το αυτοκίνητό σας μόνο αν σκοπεύετε να το κρατήσετε για μια πενταετία τουλάχιστον, μόνο δηλ. αν μπορείτε να προβλέψετε το μέλλον.