Είμαι θυμωμένος, πρώτα με τον εαυτό μου, επειδή χρειάστηκε να φτάσω στην ηλικία που βρίσκομαι για να διαβάσω “Ayn Rand”:http://e-rooster.gr/02/2005/57 και πιο συγκεκριμένα το “The Fountainhead”:http://en.wikipedia.org/wiki/The_Fountainhead που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ωκεανίδα με τίτλο «Κοντά στον ουρανό». Είμαι επίσης θυμωμένος επειδή κανένας στον κύκλο μου όλα αυτά τα χρόνια δεν μου σύστησε τη συγγραφέα ή βιβλίο της και δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει ή ακούσει ή δει κάτι σχετικά με αυτή στα ελληνικά media.
Ειδικά το τελευταίο είναι σκανδαλώδες.
Έχω διαβάσει βιβλία που θεωρούνται κλασικά και ήταν σαφώς πιο ανούσια από αυτό. Φαίνεται όμως πως ζούμε σε μια χώρα που είναι γεμάτη από “Toohey”:http://en.wikipedia.org/wiki/The_Fountainhead#Ellsworth_Toohey (όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο καταλαβαίνουν) σε όλες τις παραλλαγές του.
Μαθαίνω πως το βιβλίο στις ΗΠΑ θεωρείται κλασικό και διαβάζεται συνήθως σε νεαρή ηλικία, πράγμα ενθαρρυντικό.
Θέλω να κλείσω με κάποιο απόσπασμα από το βιβλίο, είναι όμως τρομερά δύσκολο να επιλέξω κάτι επειδή είναι ατελείωτα τα καλά αποσπάσματα. Καταλήγω στον ακόλουθο διάλογο μεταξύ “του Gail Wynand”:http://en.wikipedia.org/wiki/The_Fountainhead#Gail_Wynand και “του Roark”:http://en.wikipedia.org/wiki/The_Fountainhead#Howard_Roark:
bq. «Σκεφόμουν αυτούς που ισχυρίζονται πως η ευτυχία είναι ανέφικτη στη γη. Δες πόσο σκληρά προσπαθούν όλοι να βρουν λίγη χαρά στη ζωή. Δες πόσο πασχίζουν γι΄αυτό. Γιατί πρέπει κάθε ζωντανό πλάσμα να ζει μέσα στον πόνο; Με ποιο δικαίωμα μπορεί να αξιώνει κανείς να ζουν οι άνθρωποι για οτιδήποτε άλλο εκτός από την προσωπική τους ευχαρίστηση; Όλοι το θέλουν αυτό άλλα δεν το βρίσκουν ποτέ. Αναρωτιέμαι γιατί. Κλαψουρίζουν και λένε ότι δεν καταλαβαίνουν τι νόημα έχει η ζωή. Υπάρχει όμως και ένα ιδιαίτερο είδος ανθρώπων που τους περιφρονώ. Είναι αυτοί που αναζητούν ένα κάποιον υψηλότερο στόχο, έναν “παγκόσμιο σκοπό”, που δεν ξέρουν για ποιο λόγο πρέπει να ζουν, που γκρινιάζουν ότι “πρέπει ν’ ανακαλύψουν τον εαυτό τους”. Αυτή είναι φαίνεται η επίσημη κοινοτοπία του αιώνα μας. Την ακούς γύρω σου. Τη βλέπεις σε κάθε βιβλίο που ανοίγεις. Αποτελεί το θέμα κάθε εξομολόγηγσης. Οι υποστηρικτές της πιστεύουν, φαίνεται, πως είναι το πιο ευγενικό πράγμα που μπορεί κανείς να εκμυστηρευτεί. Εγώ θα έλεγα πως είναι το πιο επονείδιστο».
«Κοίτα, Γκέιλ». Ο Ρόαρκ σηκώθηκε, έκοψε από ένα δέντρο ένα μεγάλο κλαδί, έσφιξε τις δυο άκρες του στις γροθιές του, λυγίζοντάς το με προσπάθεια, ώστε να σχηματίσει τόξο. «Τώρα μπορώ να το κάνω ό,τι θέλω – ακόντιο, μπαστούνι, κουπαστή. Αυτό είναι το νόημα της ζωής».
«Η δύναμή σου;»
«Η εργασία σου». Ο Ρόαρκ πέταξε το κλαδί στο έδαφος. «Το υλικό που σου προσφέρει η γη και τι κάνεις με αυτό…»
το διάβασα πριν από χρόνια στα ελληνικά και το ερωτεύτηκαπρόπερσι το διάβασα στο πρωτότυπο (αγγλικά) και το λάτρεψαπάρα πάρα πολύ καλό επίσης είναι της ίδιας το Atlas shrugged (δεν ξέρω πώς έχει μεταφραστεί και αν έχει μεταφραστεί)
αντε επιτελους!
να πω την αληθεια παντως νομιζω το Atlas ειναι πιο καταλληλο βιβλιο για να εξηγησει τις μαλλον πρωτοποριακες ιδεες της Ρανντ.
Το Fountainhead εχει καποια κομματια περι αρχιτεκτονικης που δεν με βρισκουν και πολυ συμφωνο. Μαλλον η Ρανντ επιτιθεται σε περιεργες γνωμες μιας αλλης εποχης που δεν εχουν επιζησει σημερα, αλλιως δεν εξηγειται το κολλημα με τους ρυθμους. Αυτο που λεει οτι καθε αρχιτεκτονικος ρυθμος πρεπει να ειναι καθαρος και να μην παιρνει απο αλλους, ειναι απλα αδυνατο. Δεν υπαρχει παρθενογενεση στις τεχνες, σιγουρα οχι στην αρχιτεκτονικη που υπαρχουν και μεγαλοι τεχνικοι περιορισμοι…
και τωρα που το σκεφτομαι, απο το κειμενο που παραθετεις με ενοχλει η ελλειψη ανοχης στις διαφορετικες προτιμησεις. Σιγουρα η Ρανντ προσπαθει να προκαλεσει σκεψη και υπερβαλλει λιγο, αλλα οχι δεν ειναι για φτυσιμο οποιος ψαχνει εναν ανωτερο σκοπο! Παραπλανημενος ισως, με διαφορετικες ιδεες ισως, αλλα οχι περιφρονητεος…
ΥΓ η μεταφραση ειναι μαλλον κακη αποτι παραθετεις… δεν ειναι “παγκόσμιος σκοπός” το “universal …” αλλα μαλλον γενικος σκοπος.
@liaΛία, θα το ξαναδιαβάσω κι εγώ με την πρώτη ευκαιρία στα αγγλικά αν και υποψιάζομαι πως θα με δυσκολέψει.
@S_GΔε με απασχόλησαν καθόλου οι απόψεις που διατυπώνονται στο βιβλίο περι αρχιτεκτονικής μια και αυτό δεν είναι ένα βιβλίο για αρχιτεκτονική. Υποψιάζομαι πως η Rand έκανε τον ήρωα αρχιτέκτονα επειδή είναι είναι ένα πολύ δημιουργικό επάγγελμα που συνδυάζει τέχνη και τεχνική. Είναι επίσης βολικό και για τον συγγραφέα και για τον αναγνώστη επειδή μπορείς να περιγράψεις και να κατανοήσεις ένα αρχιτεκτονκό δημιούργημα αρκετά εύκολα. Σημασία δεν έχει η τεχνοτροπία αυτή καθεαυτή που υιοθετεί η Rand για τον Roark άλλα το ότι αυτή έρχεται σε σύγκρουση με οτιδήποτε υπήρχε στην εποχή του. Η Rand προσπαθεί απλά να περγράψει τα κτίρια του Roark ως προέκταση του εαυτού του.
Το απόσπασμα δεν αποδίδει το πλήρες νόημά του έξω από το γενικότερο πλαίσιο του βιβλίου. Σαν παγκόσμιο σκοπό υποθέτω πως εννοεί κάτι αλτρουϊστικό – όπως επαναλαμβάνεται συνεχώς σε πολλά άλλα σημεία του βιβλίου – έναν “σκοπό εξαναγκασμού” δηλ. που δεν έχει να κάνει με καθαρά προσωπική ευχαρίστηση άλλα επηρεάζει και τις ζωές άλλων ανθρώπων και σε τελική ανάλυση προκαλεί διπλό κακό: δεν επιτυγάνει την προσωπική ευτυχία και ταυτόχρονα καταστρέφει και τις ζωές των άλλων.
όντως θα σε δυσκολέψει, αλλά αξίζει τον κόπο, γιατί η μετάφραση, όσο καλή και αν είναι, είναι αδύνατον να αποδώσει το πρωτότυποκαι τις δυο φορές που διάβασα το βιβλίο, με μεγάλη διαφορά ετών (οπότε και μεγάλη διαφορά ηλικίας για μένα) δεν έμεινα στο “αρχιτεκτονικό” της υπόθεσης, αλλά σε αυτό που θεωρώ “στάση ζωής” (πώς αλλιώς να το πω, σίγουρα υπάρχει κάτι καλύτερο) που εκφράζεται από τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, και κυρίως τον Roarkάσχετο, αλλά έχεις διαβάσει Margaret Atwood;
lia έφη:…έχεις διαβάσει Margaret Atwood;
Όχι. Θα μου άρεζε;
Τώρα καταλαβαίνεις γιατί και τον Roark του e-roosters τον λένε Roark.
Όταν το διάβασα στα αγγλικά πριν από κάτι χρόνια, το αγόρασα στα ελληνικά στη γυναίκα μου και το διάβασε ολόκληρη η παρέα μας. Super βιβλίο από μια γυναίκα που δε μάσαγε τα λόγια της.
ανδρεα δεν μιλω μονο για το συγκεκριμενο κομματι, αυτο ειναι η αφορμη. ξερω που το παει η Ρανντ και ισχυριζομαι οτι ειναι αναιτια μη ανεκτικη στις προτιμησεις των αλλων.
@S_GΔεν νομίζω πως δεν ανέχεται τις προτιμήσεις των άλλων άλλα πως τις κατακρίνει ή τις ειρωνεύεται. Υπάρχει διαφορά.
πιστεύω πως ναι, αλλά μην πλησιάσεις μετάφραση (την πάτησα και μιλάω εκ πείρας). απο τα αγαπημένα μου της Atwood, Alias Grace, The handmaid’s tale, The blind Assassin
Τς, τς, τς…
Οι σημερινοί νέοι…
Ούτε μια αναφορά στον άνθρωπο που τον τσιγκλούσε τόσο καιρό να το διαβάσει…
(πλάκα κάνω)
@RoarkΤο post παραπέμπει στο άρθρο σου στο e-rooster για την Ayn Rand. Τι αναφορά παραπάνω θες; Μήπως πρέπει να σου δώσουμε και φακελάκι επειδή το έχεις συνηθίσει;
(εννοείται πως επίσης κάνω πλάκα)
Μερικές συνήθειες είναι ευχάριστες!
lol
(disclaimer: πλάκα κάνω, μην το πάρει κανείς στα σοβαρά)
Διαβάστε http://www.press-gr.blogspot.com