Ας παίξω κι εγώ “αυτό το παιχνίδι”:http://www.philology.gr/blog/?p=257 μια και γίνεται “της μόδας”:http://www.digital-era.org/blog/?p=659.
Δεν μου αρέσει να εκτίθεμαι και είμαι γενικότερα μυστικοπαθής. Για αυτό και η ιδέα αυτής της λίστας δεν με ενθουσιάζει ιδιαίτερα. Μην περιμένετε λοιπόν εκ βαθέων εξομολογήσεις. Δεν έχω άλλωστε την ψευδαίσθηση πως η ζωή μου είναι τόσο συγκλονιστική ή ασυνήθιστη σε σημείο που να είναι ενδιαφέρουσα για τους υπόλοιπους (αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν περνώ καλά). Από το ξεκίνημα πάντως του ιστολογίου μου έχω ανεβάσει “ένα σύντομο βιογραφικό”:http://blog.versutia.net/about γιατί θέλω οι αναγνώστες μου να έχουν μια ιδέα για το άτομό μου1.
1. Έχω ψηφίσει στο παρελθόν παραπάνω από μία φορά ΠΑΣΟΚ κάτι το οποίο βρίσκω φοβερά λάθος τώρα. Όταν μάλιστα ήμουν νεαρός, οι γονείς μου με σέρνανε στις συγκεντρώσεις του Ανδρέα. Ήταν η εποχή που όποιος συγκέντρωνε το μεγαλύτερο πλήθος στις πλατείες κέρδιζε τις εκλογές. Ενίοτε, με βάζαν και σε πούλμαν για να πάμε σε γειτονικές περιοχές. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια συγκέντρωση του Ανδρέα στο Βόλο επειδή είχα βραχνιάσει από τα συνθήματα που φώναζα. Πρέπει να ήταν στην προεκλογική περίοδο του ’85. Ήμουν ένας άβουλος 14χρονος.
2. Για 10 περίπου χρόνια και μέχρι τα 25-26 χρόνια μου έβλεπα συχνά τον ακόλουθο εφιάλτη: Είμαι στο ασανσέρ της πολυκατοικίας στην οποία μένω και ανεβαίνω προς τον τελευταίο όροφο. Όταν όμως το ασανσέρ τερματίζει, δεν σταματά κανονικά όπως θα περίμενε κανείς. Η οροφή του τερματίζει, το πάτωμά του όμως συνεχίζει να ανεβαίνει με αποτέλεσμα να συρικνώνομαι μέσα σε αυτό. Μάλλον πρωτότυπος εφιάλτης. Υποψιάζομαι πως οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν εφιάλτες με ανελκυστήρες που πέφτουν και όχι το ανάποδο!
3. Δεν αποφοίτησα ποτέ από τη σχολή μου (Ηλεκτρονικών Υπολογιστκών Συστημάτων, ΤΕΙ Πειραιά). Αν και πέρασα όλα τα μαθήματα και έκανα πρακτική, βαρέθηκα να παραδώσω πτυχιακή. Ευτυχώς, αυτό δεν ήταν σοβαρό εμπόδιο στην επαγγελματική μου καριέρα. Άλλωστε, ένας από τους λόγους από τους οποίους εγκατέλειψα τις σπουδές ήταν επειδή δούλευα ήδη. Χωρίς να θέλω να φανώ εξυπνάκιας, πάντα απορούσα πώς κάποιοι συνάδελφοι πήραν τα πτυχία τους.
4. Αποφοίτησα πάντως από τη σχολή σκηνοθεσίας του Σταυράκου στην οποία σπούδασα με υποτροφία (την οποία πήρα περισσότερο από τύχη). Η πτυχιακή μου ταινία (μικρού μήκους φυσικά) είχε βασικό θέμα μια …ντομάτα. Ένα ζευγάρι γυρνά στο σπίτι του και δεν μπορεί να εξηγήσει πώς μια μεγάλη ζουμερή ντομάτα βρέθηκε πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού. Με αφορμή το μυστήριο της ντομάτας ξεσπά ένας καυγάς που καταλήγει στο σοβαρό τραυματισμό του άνδρα (είναι και λίγο σπλάτερ). Στο τέλος βλέπουμε πως σε ένα διπλανό διαμέρισμα υπάρχει σε παρόμοιο σημείο του σπιτιού ένα …κολοκυθάκι. Δεν ξέρω πως σας φαίνεται το σενάριο, στην υλοποίηση πάντως τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα ήθελα. Η ταινία είναι γυρισμέμη σε 16άρι, κάπου όμως πρέπει να έχω και μια VHS εκδοχή της. Αν την βρω και την ξεθάψω μπορεί να την ανεβάσω στο blog.
5. Με εκνευρίζουν πολύ οι άνθρωποι που ισχυρίζονται πως αν ξαναζούσαν τη ζωή τους θα έκαναν τα ίδια πράγματα, πως δεν έχουν μετανιώσει δηλ. για καμία από τις επιλογές τους. Θα το αναλύσω αυτό σε κάποιο μελλοντικό άρθρο.
Δεν κάνω πάσα σε άλλους bloggers να κάνουν παρόμοια λίστα. Όποιος το βρίσκει καλή ιδέα ας το κάνει. Αν δεν έχετε blog μπορείτε να γράψετε τη λίστα σας σε σχόλιο.
fn1. Δυστυχώς, δεν βλέπω κάτι τέτοιο συχνά σε άλλους bloggers και αυτό με αποθαρρύνει να σχολιάζω τα άρθρα τους γιατί δεν ξέρω με τι άτομα έχω να κάνω. Πολλές φορές μάλιστα τα nicknames είναι τόσο κρυπτογραφικά που δεν μπορώ να αναγνωρίσω καν το φύλο του συνομιλητή μου.
Η προσωπική έκθεση στο ακροατήριο (στο όποιο ακροατήριο…) πάντα θέλει θάρρος. Εκείνο που μετρά δεν είναι το τι καταγράφεται και το τι “πυροδοτείται” με αυτήν την έκθεση αλλά η διαδικασία της. Νομίζω οτι εκεί κρύβεται και όλη η γοητεία της. Έτσι νομίζω… Κατά τα άλλα, εκτιμώ ότι το Πρόσωπο του blogger (όπως συμβαίνει και με όλους όσοι ασχολούνται συστηματικά με τη γραφή) αναδύεται μέσα απο τα Κείμενα (το Περιεχόμενο και τη Μορφή τους). Κι αυτό το Πρόσωπο τις περισσότερες φορές είναι επαρκές.
@freebloggerΣυμφωνώ. Δεν έχω τίποτα ενανίον των bloggers οι οποίοι δεν δημοσιεύουν προσωπικές τους λεπομέρειες και δεν έχω φυσικά καμιά απαίτηση για κάτι τέτοιο. Κατανοώ απόλυτα τους λόγους για τους οποίους ακολουθούν μια τέτοια τακτική. Σε κάποιες περιπώσεις μάλιστα επιβάλεται επειδή τα ρίσκα μπορεί να είναι πολύ μεγάλα.Απλά, κάποιες φορές αυτό με δυσκολεύει όταν γίνεται διάλογος επειδή δεν γνωρίζω ποιος είναι ο καταλληλότερος τρόπος να θέσω ένα θέμα. Όπως και το ότι δεν μπορώ να νιώσω “οικειότητα” (δεν βρίσκω καλύτερη λέξη) όταν δεν γνωρίζω το φυσικό πρόσωπο που κρύβεται πίσω από τα γραπτά. Είναι καθαρά επικοινωνιακό το πρόβλημα.
Εσένα τουλάχιστον σε τραβούσαν στις συγκεντρώσεις. Εγώ πήγαινα μόνος μου και κουνούσα με ενθουσιασμό μία κόκκινη σημαία. Ήμουν ένας ενθουσιώδης 16χρονος και η επανάσταση σίγουρα δεν θα αργούσε!
Στρώσου να γράψεις εκείνη τη ρημάδα εργασία και να πάρεις το πτυχίο. Δεν πρόκειται να το χρησιμοποιήσεις πια αλλά μόνο από σεβασμό στα χρόνια που ξόδεψες εκεί πρέπει να το πάρεις.
Η ταινία σου δεν αποκλείται κάποτε να γίνει cult στο YouTube!
Όσον αφορά τον εφιάλτη, είχα έναν παρόμοιο. Στη δική μου εκδοχή, το ασανσέρ ανέβαινε, ανέβαινε, έφτανε στον τελευταίο όροφο, έβγαινε έξω από το κτήριο και συνέχιζε να πετάει προς τα πάνω, ενώ παράλληλα μίκραινε κιόλας μέχρι που δεν χώραγα…
Το θέμα του πτυχίου είναι πιο περίπλοκο απ’ όσο το περιγράφω. Στα έχω πει εσένα πάνω κάτω, ας τα διευκρινίσω και για τους υπόλοιπους.
Απ’ ένα σημείο και μετά σιχάθηκα τη σχολή και δεν ήμουν ο μόνος. Και μόνο η επίσκεψη εκεί μου προκαλούσε δυσφορία. Οι λόγοι ήταν πολλοί.
1. Διαπίστωσα, κάπως αργά δυστυχώς, πως δεν μάθαινα τίποτα περισσότερο απ’ όσα μπορούσα να μάθω και μόνος. Η ιδέα του να “έχω πτυχίο” δεν μου προκαλούσε καμιά εντύπωση από ένα σημείο και μετά μια και δεν αντιστοιχούσε στις γνώσεις στις οποίες υποτίθεται ότι κατείχες.
2. Κάποιοι καθηγητές, εκτός του ήταν εντελώς άσχετοι με το αντικείμενό τους, έκαναν το παν για σε αποθαρρύνουν από τη μάθηση. Θυμάμαι τον ενθουσιαμό με τον οποίο ξεκίνησα και στην πορεία μετατράπηκε σε αγγαρεία του χείριστου είδους.
3. Η έλλειψη αξιοκρατίας άρχισε να μου προκαλεί αηδία. Πράγμα μάλλον φυσικό αν λάβεις υπ ‘οψη ότι περνούσαν μαθήματα τα άτομα τα οποία είχαν τις κατάλληλες πολιτικές διασυνδέσεις ή φοιτητριούλες που κάναν τα γλυκά μάτια σε ορισμένους άλλα νόμιζαν πως η γλώσσα C είναι ένα είδος βιταμίνης.
Αυτά και πολλά άλλα. Να διευκρινήσω πως μιλώ για την εποχή που σπούδαζα, δεν ξέρω πως είναι τα πράγματα τώρα. Επίσης, υπήρχαν πολλοί αξιόλογοι καθηγητές που δεν μπορούσαν όμως λόγω της ανεπάρκειας του συστήματος να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Σε τελική ανάλυση πάντως την ευθύνη την έχω εγώ. Θα μπορούσα να είχα τελειώσει. Δεν μου έκανε όμως πλέον κέφι. Κι όταν κάτι δεν μου αρέσει έστω στο ελάχιστο το εγκαταλείπω. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβουν αυτό οι περισσότεροι; Όλοι προσπαθούσαν να με τρομοκρατήσουν πως θα είναι παντελώς αδύνατο να πετύχω κάπου. Τους φάνταζε εφιαλτική η προοπτική πως δεν θα μπορούσα να διοριστώ στο δημόσιο, πράγμα που ποτέ δεν με ενδιέφερε. Τα projects που έχω τελειώσει στις ως τώρα δουλειές μου, και ειδικά στη Γερμανία, ισοδυναμούν με 15 πτυχιακές. Γιατί να ξοδέψω ενέργεια για κάτι που κατέχω ήδη;
Να συμπληρώσω πως το μεγάλο σοκ το έπαθα όταν επισκέφτηκα τον αδερφό μου που σπούδαζε εκείνη την περίοδο στο ΜΙΤ. Είχα τότε την ευκαιρία να συγκρίνω τα εκεί πανεπιστήμια με τα εδώ. Κι ένιωσα πολύ μ*λ*κ*ς. Να σημειώσω επίσης πως ειδικά οι Γερμανοί αγνόησαν το γεγονός πως ήμουν τελειόφοιτος και όχι απόφοιτος. Επειδή είχα συνεργαστεί μαζί τους για μεγάλο διάστημα (όσο δούλευα ακόμα σε ελληνική εταιρεία) μου πρόσφεραν δουλειά με μισθό ατόμου που έχει μεταπτυχιακές σπουδές.
Το λάθος μου ήταν πως πέτυχα στις Πανελλήνιες. Έπρεπε να αποτύχω εσκεμμένα για να αναγκάσω τους γονείς μου που είχαν μια σχετική οικονομική ευχέρεια να με στείλουν για σπουδές Αγγλία ή Αμερική. Ήμουν όμως πολύ άσχετος, αφελής και αγαθός για να σκεφτώ κάτι τέτοιο.
O δικός μου εφιάλτης ήταν, από τα παιδικά μου χρόνια, τα χταπόδια. Kατοικούσαν …κάτω απο το κρεβάτι μου και απο το φόβο μου κουλουριαζόμουν τόσο πολύ που γινόμουν πάνω στο στρώμα μια μικρή τελεία. Στην εφηβεία μου τα χταπόδια πήραν τη μορφή ξαφνικών τεστ στα μαθηματικά, και όταν μεγάλωσα πήραν τη μορφή των ανδρών οι οποίοι πίστεψαν πως είμαι πλαστελίνη και …βάλθηκαν –ματαίως- να με …εξανθρωπίσουν. Επίσης, ο σύγχρονος εφιάλτης μου είναι οι επιταγές. Δεν μου αρέσει καθόλου να τις καλύπτω όπως επίσης δεν μου αρέσει καθόλου να τις εισπράττω επειδή κάποιος μου ρίχνει τα καντήλια της ζωής του. Aκριβώς όσα ρίχνω κι εγώ όταν καλύπτω τις δικές μου.
Tο τελευταίο χταπόδι που μου έχει συμβεί είναι μια άγρια βρογχίτιδα που με έχει ρίξει στο κρεβάτι του πόνου απο το οποίο σας γράφω, βήχοντας, τα 5 πράγματα για μένα:
1-Eίμαι αριστερόχειρας και ζορίζομαι να βάλω καφέ από μπρίκι και να κόψω με ψαλίδι. Όσο μικρά κι ασήμαντα κι αν σας φαίνονται αυτά, για έναν αριστερόχειρα είναι γολγοθάς.
2- Eίμαι το μικρότερο παιδί πολυμελούς οικογένειας. Όοοολοι ήταν πιο μεγάλοι από μένα και είχαν απο μια συμβουλή για μένα. Kαμία δεν άκουσα! Kαι τα κανα ρόϊδο.
3-Mου αρέσει πάρα πολύ η παρέα των ανθρώπων. Tο ίδιο όμως και η μοναξιά. Eίμαι ικανή να ζήσω θεομόναχη για μήνες και να έχω πάντα πολλά πράγματα να κάνω.
4- Mου κάνει εντύπωση που ο αδελφός μου με αγαπάει περισσότερο απο τους γονείς μου.
5. Θα ξανακόψω το τσιγάρο. Aυτή τη φορά με zyban! (Mετά, θα το …ξανα-ξεκινήσω χωρίς zyban).
6. Mετανιώνω πολύ συχνά για όσα δεν έχω κάνει, και πολύ περισσότερο για κάποια άλλα πράγματα που ναι μεν έχω κάνει, αλλά τα κανα σαλάτα!
7. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να γράψω μόνο 5 πράγματα για μένα, και πάνω που είχα ξεκινήσει να το διασκεδάζω πρέπει να σταματήσω, φοβουμενη τον Aνδρέα μην ξυπνήσει τέτοια ώρα και με πιάσει απο τα μούτρα….