Χρωστώ απαντήσεις και διευκρινήσεις…

Προτιμώ λοιπόν μια “εκλογική λίστα” όπου οι συμμετέχοντες πολιτευτές θα συμφωνούν απολύτως για το ρόλο και τη σχέση του Κράτους με την αγορά της παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών ( άρθρο 16, παρουσία μη κρατικών πανεπιστημίων κ.λπ) ή τα όρια της δράσης του Κράτους στη οικονομία και τις αγορές παρά με κομματικούς μηχανισμούς που θεωρούν ως δεδομένη τη πολιτική και την ιδεολογική ενότητα αλλά είναι κατά βάση ανίκανοι και αναποτελεσματικοί να προωθήσουν τις αναγκαίες και απαραίτητες τομές.

Χρειάζομαι κάποιες διεκρινήσεις εδώ. Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα μπορούσε να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο στην πράξη.

Εκείνο που με απασχολεί και με κεντρίζει δεν είναι τα στοιχεία για τη συγκρότηση ενός κομματικού οργανισμού – εσείς λάβατε τη πρωτοβουλία, εσείς έχετε και την ευθύνη της διαχείρισης του εγχειρήματος. Αυτό δεν συζητείται. Είναι παραπάνω απο σαφές -τουλάχιστον για μένα. ΄

Εκείνο που με κεντρίζει είναι το ποιός φορέας και με ποιά χαρακτηριστικά μπορεί να άποδειχθεί περισσότερο χρήσιμος για τους πολίτες και τη διακυβέρνηση της χώρας. Και φυσικά το “κέντρισμα” μου δεν αφορά αποκλειστικά και μόνο τη νεοπαγή Φιλελεύθερη Συμμαχία.

Επαναλαμβάνω: Ποιός φορέας και με ποιά χαρακτηριστικά θα ήταν περισσότερο αποτελεσματικός ως προς τη Διακυβέρνηση ιδιαίτερα σήμερα σε μια εποχή με κυρίαρχο το στοιχείο του παγκοσμιοποιημένου ανταγωνιστικού περιβάλλοντος και των πολυεπίπεδων κέντρων εξουσίας αλλά και την αδήριτη ανάγκη για σκληρές αντιδημαγωγικές επιλογές σε κρίσιμα πολυσύνθετα ζητήματα που υπερβαίνουν το τοπικό χαρακτήρα των λύσεων κ.λπ.

Παράδειγμα, έχω την αίσθηση ότι στη εποχή μας θα βοηθούσε περισσότερο η έννοια της “εκλογικής λίστας” που καθορίζει περιοριστικά την ατζέντα της Διακυβέρνησης σε ορισμένες βασικές προτεραιότητες τις οποίες και με τη ψήφο των πολιτών δεσμεύεται να αντιμετωπίσει στα 4 επόμενα χρόνια. Η “εκλογική λίστα” μπορεί και πρέπει να περιλαμβάνει πολιτευτές που έχουν μια διαφορετική μεταξύ τους πολιτική διαδρομή ή ιδεολογική αφετηρία αλλά με τη συμμετοχή τους σε αυτή δεσμεύονται απολύτως για τη προώθηση και εφαρμογή της συγκεκριμένης ατζέντας στα ζητήματα της Εκπαίδευσης ή των επιλογών σε σχέση με τη Δημόσια Διοίκηση και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα κ.α.

Προτιμώ λοιπόν μια “εκλογική λίστα” όπου οι συμμετέχοντες πολιτευτές θα συμφωνούν απολύτως για το ρόλο και τη σχέση του Κράτους με την αγορά της παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών ( άρθρο 16, παρουσία μη κρατικών πανεπιστημίων κ.λπ) ή τα όρια της δράσης του Κράτους στη οικονομία και τις αγορές παρά με κομματικούς μηχανισμούς που θεωρούν ως δεδομένη τη πολιτική και την ιδεολογική ενότητα αλλά είναι κατά βάση ανίκανοι και αναποτελεσματικοί να προωθήσουν τις αναγκαίες και απαραίτητες τομές.

Αλλωστε, ως Liberal/Radical η πολιτική με πρωταγωνιστές με κόμματα φτιαγμένα πάνω στο μοντέλο του “μαζικού λαϊκού” κόμματος μ αφήνει παγερά αδιάφορο. Η σύγχρονη Διακυβέρνηση απαιτεί διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς το κομματικό μοντέλο και τα σχήματα/φορείς της πολιτικής εκπροσώπησης/νομιμοποίησης.

Τέλος, φίλε R. να σου ευχηθώ καλή δύναμη και πολύ κουράγιο για το εγχείρημα της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

Ναι, πιστεύουμε ότι ένας μικρός σχηματισμός για να έχει οποιουδήποτε είδους επιτυχία πρέπει να έχει ιδεολογική συνοχή και ιδεολογική συνέπεια στο λόγο του. Μια κίνηση πολιτών που ξεκινάει από το μηδέν, μόνο ως μικρός σχηματισμός μπορεί να στηθεί και να σταθεί. Για να στηθεί χρειάζεται κοινή δράση κάποιων πολιτών. Προκειμένου αυτή η κοινή δράση και αυτές οι ιδεολογικές αρχές να εκφράζουν όσους συμμετέχουν και να μην παραπλανηθεί κανένας να μπει σε ένα κόμμα και μετά να διαπιστώσει ότι η ατζέντα του δεν τον εκφράζει πρέπει οι βασικές αρχές του να είναι διατυπωμένες πρωτού κληθεί ο οποιοσδήποτε πολίτης να ενταχθεί. Αυτός είναι ο μόνος ειλικρινής και τίμιος τρόπος να προσελκύσουν κάποιοι πολίτες κάποιους άλλους ενδιαφερόμενους πολίτες με τους οποίους μοιράζονται κοινές αρχές.

Ένα κόμμα που προσελκύει όλους με ωραιοποιήσεις, κοινοτυπίες και ευχολόγια, απλά καταλήγει με μέλη τόσο ιδεολογικά διαφορετικά μεταξύ τους, ώστε οι διαφορές τους τελικά το παραλύουν. Και μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν καταδικαστική για έναν μικρό και αδοκίμαστο σχηματισμό. Αν δεν υπήρχε πχ η διατύπωση για τα αγγλικά, μπορεί αρκετοί γλωσσικοί εθνικιστές να υπέγραφαν την διακήρυξη. Αυτό όμως θα δημιουργούσε εντός του κόμματος προβλήματα συνοχής, τα οποία μπορεί να ήταν καταστροφικά για ένα κόμμα με μικρό μέγεθος και μικρή πολιτική πείρα.

Και πρέπει να γίνει και ένας άλλος διαχωρισμός. Είναι διαφορετικό πράγμα να είσαι μέλος ενός κόμματος και να δεσμεύεσαι σε μια κοινή δράση και σε κάποιες κοινές αρχές (άρα αυτές πρέπει να είναι γνωστές εκ των προτέρων για να μην παραπλανηθείς) και διαφορετικό να είσαι φίλος ή ψηφοφόρος.

Ο ψηφοφόρος κρίνει με προσωπικά ατομικά κριτήρια ποιό από τα υπάρχοντα κόμματα που βλέπει τον εκφράζει καλύτερα και το ψηφίζει. Δεν δεσμεύεται πουθενά και για τίποτα και δεν υποχρεώνεται να δεχθεί κανενός είδους ιδεολογική αποσκευή. Είναι εντελώς προσωπικό ζήτημα του καθένα με μια κριτήρια ψηφίζει.

Ένα κόμμα όμως δεν συνδιαμορφώνει τις θέσεις του με τους ψηφοφόρους. Τα κριτήρια και οι απόψεις των ψηφοφόρων είναι τόσο διαφορετικά που αυτό δεν είναι δυνατόν να οδηγήσει σε συνεκτικό και συνεπή πολιτικό λόγο. Ανταγωνίζεται τις θέσεις άλλων κομμάτων για την ψήφο του ψηφοφόρου. Τις θέσεις τις διαμορφώνει μεταξύ των μελών του, έχοντας όμως τραβήξει μια κόκκινη γραμμή μεταξύ των αρχών και των θέσεων που είναι η βασική ταυτότητα του κόμματος και επ‘αυτών τα μέλη εκ των προτέρων συμφωνούν για να συμμετάσχουν.

Με δεδομένη αυτή τη προσέγγιση δεν με ενδιαφέρει να κρίνω και να αξιολογήσω ούτε τις “λεπτομέρειες” μιας διακήρυξης, ούτε πολύ περισσότερο το βαθμό του ενθουσιασμού ή του φανατισμού (με ή χωρίς εισαγωγικά).

Το μόνο που θα με ενδιέφερε να συζητήσω μαζί σου και με όποιους άλλους φίλους το θελήσουν είναι το εξής: Θεωρείς ότι στην εποχή μας έχει νόημα και πολύ περισσότερο μπορεί να λειτουργήσει ως αποτελεσματικό εργαλείο προώθησης πολιτικών (policies)ένας κομματικός οργανισμός που ομνύει στην ιδεολογική ενότητα και απαιτεί απο τα μέλη και τους φίλους του να αποδεχθούν εκ των προτέρων μια “κλειστή” (λόγω επιδίωξης μιας έτσι κι αλλιώς αμφιλεγόμενης καθαρότητας) ιδεολογική “αποσκευή”. Είναι και παραμένει ένα κρίσιμο ερώτημα.

Και θέτω αυτό το ερώτημα έχοντας ξεκαθαρίσει τουλάχιστον για τη προσωπική μου στάση και συμπεριφορά ότι δεν πιστεύω σε εγχείρηματα που προϋποθέτουν την ιδεολογική ακόμη και τη πολιτική ενότητα. Πιστεύω απλώς στις “εκλογικές λίστες” που οι υποστηρικτές τους επισφραγίζουν με τη ψήφο τους τη συμφωνία τους σε μια κυβερνητική ατζέντα με σαφείς και καθορισμένες προτεραιότητες και εκ των προτέρων γνωστές επιλογές σε κορυφαία ζήτηματα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Ανεξαρτήτως όλων αυτών να ευχηθώ καλή δύναμη και πολύ κουράγια στο νέο εγχείρημα σας.

Αυτό το θέμα της διακύρηξης με έχει κουράσει. Αν η διακύρηξη δεν ήταν αναλυτική άλλα γενικόλογη θα είχαν μαζευτεί ό,τι άτομα μπορείς να φανταστείς. Θα είχαμε διαλυθεί πριν καν ξεκινήσουμε. Ναι, μπορεί η φλυαρία της διακύρηξης να έχει μειονεκτήματα και να απομάκρυνε κάποιους. Αν την κρίνουμε όμως εκ του αποτελέσματας, οι υπογραφές μαζεύτηκαν με το παραπάνω. Στο συνέδριο θα δωθεί η τελική ιδεολογική πλατφόρμα που είναι βέβαιο πως θα αποκλίνει σε κάποια σημεία από την ιδρυτική διακύρηξη. Δεν μπορώ να καταλάβω επομένως αυτή την εμμονή όλων με την ιδρυτική διακύρηξη ειδικά τώρα μετά το τέλος της πρώτης φάσης.

Για να συνοψίσω: Θα είμαι πολύ προσεκτικότερος με το ύφος όσων γράφω στο μέλλον. Και μην ανησυχείς, δεν έχω γίνει κανένας φανατικός (αφού με ξέρεις ρε).

1. Οταν δημοσιεύεις μια διακύρηξη, πρέπει να περιμένεις κριτικές!!! Αλλιώς γιατί τη δημοσίευσες; Και φυσικά, μερικές θα είναι κακόβουλες, αλλά είναι μέσα στο παιχνίδι αυτό. Είσαι υποχρεωμένος να το δεχτείς. (Κι αυτή δεν είναι στ‘αλήθεια κακόβουλη, τη γνώμη του είπε, ο φιλόσοφος της δεκάρας…)

2. Η βίαια αντίδρασή σου με εκπλήσσει. Προσοχή, μεγάλη προσοχή στην παγίδα του φανατισμού! (Κι εγώ πέφτω μέσα, το παραδέχομαι, αλλά όντας απέξω στην περίπτωσή μας, μπορώ να τον δω σε σένα.) Είσαι πολύ έντονα προστατευτικός με την Φ.Σ. κι αυτό θα σε εμποδίσει να δεις τις σωστές κριτικές.

3. Το είχαμε συζητήσει και ιδιαιτέρως, πριν κάμποσο καιρό. Η διακύρηξη είναι πράγματι φλύαρη, και σε πολλά πράγματα κατα τη γνώμη μου ανεδαφική. Οταν κάνει κάποιος κριτική, ΔΕΝ αρχίζουμε αμέσως την άμυνα, και ιδίως όχι με επίθεση! Ακόμα κι ο πιο βλάκας μπορεί να έχει κάτι να μας πει, επειδή είναι απέξω. Είναι κρίμα να χάσουμε μια καλή γνώμη και μια διαφορετική άποψη πάνω στην αγωνία μας να υπερασπιστούμε το “δικό μας”.

Δεν υπάρχει ηγέτης γιατί απλά η ΦΣ δεν έχει ούτε μια εβδομάδα που ιδρύθηκε! Φυσικά και θα υπάρξει κάποιος πρόεδρος, και κάποια άλλα άτομα στα οποία θα ανατεθούν συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Δεν ξέρω ποιοι θα είναι υποψήφιοι. Δεν θα είναι όμως κάποια άτομα που θα είναι γνωστά και δεν θα είναι ένα κόμμα πρωσοποαπαγές όπως τα κλασσικά ελληνικά κόμματα. Το αν αυτό αποδειχθεί τόσο κακό ας περιμένουμε για να το δούμε.

@Phantasmak
Ακόμα και αν είναι έτσι τα πράγματα (προσωπικά δεν πιστεύω πως είναι τόσο άσχημα) ποια είναι η εναλλακτική λύση; Να κάτσουμε και να μην κάνουμε τίποτα; Προσωπικά δεν έχω καμία αυταπάτη. Δεν ξέρω αν η ΦΣ πάρει 500, 5000 ή 500000 ψήφους. Είμαι όμως ικανοποιημένος με τον εαυτό μου. Ξεφεύγω από την απάθεια και θα ρίξω την ψήφο μου με ευχαρίστηση.

@SG
Κατ’ αρχήν, δεν είδα κανένα επιχείρημα. Και να μην επαναλάβουμε παρακαλώ τη συζήτηση που έγινε έδω (με καλύπτει το σχόλιο 1 του Φώτη).
Δεν υπάρχει πικρία. Το άρθρο του Δήμου με εξέπληξε. Αναζήτησα να βρω κάποιο ουσιώδη λόγο πίσω από τα γραφόμενά του και δεν βρήκα τίποτα.
Μπορεί η αντίδρασή μου να ήταν υπερβολική, έκρινα όμως πως ήταν κατάλληλη. Δέχομαι το feedback πάντως.

Δεν μαρεσει καθολου αυτο που αναδυεται απο καποιες αντιδρασεις στην κριτικη της ΦιΣ (οχι απαραιτητα απο σενα): “ειτε ειστε μαζι μας, ειτε εναντιον μας”

Αυτό φυσικά και δεν ισχύει και δεν το υποστηρίζω. Βασικά αυτό το λέει ο Δήμου. Ποτέ εως τώρα δεν τον είχα δει εχθρικά. Και φυσικά δεν θεωρω πως για να θωρείσαι φιλελεύθερος πρέπει να ψηφίσεις ΦΣ. Αυτό είναι γελοιότητα. Που το είδες αυτό;

αν συμφωνω σε κατι με τον Δημου ειναι οτι το προβλημα ειναι σαφως στην παρουσιαση.

Ανδρεα λυπαμαι που θα σε στενοχωρησω, ελεγα να στο στειλω σε προσωπικο μεηλ αλλα τελικα η διαφανεια και ο δημοσιος διαλογος δεν κανουν κακο:

δεν βλεπω το κειμενο του Δημου σαν λιβελο. Λιβελος με τοσα επιχειρηματα?

Ο κ. δημου ειναι μαλλον υπερβολικα μεγαλης ηλικιας για να εχει μυστηριους αποκρυφους σκοπους (τι θελει? να γινει προεδρος στα 80 του?). Νομιζω την γνωμη του λεει, μια ισως biased γνωμη, ισως με καποια πικρια που στην ακμη της δικης του ζωης ο φιλελευθερισμος δεν τα καταφερε.

Τεσπα, δεν ειμαι στο μυαλο του για να ξερω. Αλλα μπορω να πω κατι για σενα και καποια αλλα παιδια της ΦιΣ:

καταλαβαινω την πικρια, καταλαβαινω οτι οταν επενδυεις χρονο και ελπιδες σε ενα προτζεκτ σε πληγωνει καθε εμποδιο και αντιρρηση. Αλλα ισως θα πρεπει να εντρυφησεις λιγο στα συναισθηματα σου και να αναλογιστεις μηπως εισαι λιγο υπερβολικος.

Δεν μαρεσει καθολου αυτο που αναδυεται απο καποιες αντιδρασεις στην κριτικη της ΦιΣ (οχι απαραιτητα απο σενα): “ειτε ειστε μαζι μας, ειτε εναντιον μας”. Ειναι οχι μονο βαθια αδικη τακτικη, αλλα και λανθασμενη. Γιατι οι περισσοτεροι μπροστα σε τετοιο διλημμα θα επιλεξουν απλα το Β.

Ο Φιλελευθερισμός στην Ελλάδα είναι αξιωματικώς κάτι απεχθές. Ασφαλώς δεν αμφισβητεί κανείς ότι πιστεύετε ότι κάνετε κάτι καλό για τη χώρα και με τη ΦΣ προσπαθείτε να δώσετε κάτι καλό στον τόπο αλλά πασάρετε ιδέες που το target group σας δε θα δεχτεί.