Τάδε έφη ο Αλέξης Τσίπρας στη νεολαία του ΣΥΝ. Συνεχίζει παραθέτοντας επιχειρήματα για την αποτυχία του καπιταλισμού του επιπέδου των λεγόμενων σε ένα πρωινάδικο, για να καταλήξει στο εξής απίστευτο:
Θα μας απαντήσουν βέβαια λέγοντας μας: καλά και εσείς τι μιλάτε αφού ο κομμουνισμός απέτυχε στις χώρες του υπαρκτού.
Για να δώσει ο ίδιος την απάντηση:
Μέγα λάθος. Ο κομμουνισμός δεν απέτυχε, πολύ απλά γιατί δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Απέτυχαν οι απόπειρες εφαρμογής του [...] στις χώρες του υπαρκτού πολύ απλά δεν υπήρξε ποτέ
Τώρα πρέπει να υποθέσω πως υπονοεί πως ο κομμουνισμός θα κατάφερνε (κάτω από την ηγεσία του ΣΥΝ φυσικά) να εφαρμοστεί στην Ελλάδα με επιτυχία όταν απέτυχε σε ΕΣΣΔ, Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία, Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία, Ανατολική Γερμανία, Κίνα (την υπερασπίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την προστάτιδα των εργατών ), Β. Κορέα, Κούβα (συγχωρέστε με για παραλείψεις στη λίστα των αποτυχιών).
Ξεχνάει να μας πει ο κ. Τσίπρας, πως αυτό που συνέβη στην Ελλάδα είναι πως εφαρμόστηκε σε κάποιο βαθμό ο κομμουνισμός με τη μορφή του υπέρογκου κρατισμού. Ενός κρατισμού που χρηματοδοτήθηκε και εξακολουθεί να χρηματοδοτείται όχι από την παραγωγή πλούτου εντός, άλλα με δανεισμό από αυτούς τους κακούς καπιταλιστές. Στους οποίους κακούς καπιταλιστές οφείλουμε αυτή τη στιγμή την πληρωμή μισθών και συντάξεων (είναι αρκετά αφελείς ακόμη για να μας δανείζουν με επιτόκιο 6% πιστεύοντας πως θα πάρουν πίσω τα χρήματά τους). Δανειζόμασταν τα τελευταία 30 χρόνια σαν να μην υπάρχει αύριο χάρις στον εξαιρετικό κεντρικό σχεδιασμό των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων μας με τους μεγάλους τιμονιέρηδές τους (συμπεριλαμβανομένων και αυτών της ΝΔ φυσικά που αποδείχτηκαν πιο σοσιαλιστές των σοσιαλιστών).
Σε ένα forum (στο BBC news αν θυμάμαι καλά) όπου σχολιάζονταν η κατάσταση στην Ελλάδα υπήρχαν σχόλια από κάποιον αριστερίζοντα ελληνικής καταγωγής (κρίνοντας από το όνομά του) που μιλούσε παρομοίως για αποτυχία του καπιταλισμού και για την ευκαρία που παρουσιάζεται για εφαρμογή του σοσιαλισμού. Οι απαντήσεις που έλαβε φυσικά ήταν αποστομωτικές (το κεφάλαιο κομμουνισμός έχει κλείσει για τα καλά σε όλες τις σοβαρές δυτικές χώρες), ξεχώρισα όμως μια χαρακτήριστική απάντηση (τη μεταφέρω όπως τη θυμάμαι):
Η διαφορά μεταξύ μιας κρίσης του καπιταλισμού με το σοσιαλισμό είναι πως στην πρώτη περίπτωση πρέπει να θυσιάσεις τις διακοπές σου για μια χρονιά ή και περισσότερες ενώ στη δεύτερη κοντεύεις να πεθάνεις της πείνας.
ΥΓ: μετά τις δηλώσεις Τσίπρα ελπίζω να μην εξακολουθούν να έχουν αυταπάτες κάποιοι πως ο ΣΥΝ είναι σύχρονο αριστερό κόμμα.
Μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά έχω την εντύπωση οτι επί Κωνσταντόπουλου ο ΣΥΝ δεν είχε πέσει σε τέτοια βάραθρα γελοιότητας.
Η διαφορά καπιταλισμού με το σοσιαλισμό είναι ότι ο πρώτος ξεπερνά τις κρίσεις του έστω και με σημαντικό τίμημα, ενώ ο δεύτερος όταν προσπάθησε να βελτιωθεί κατέρρευσε.
Βέβαια, ο Τσίπρας λέει ότι αυτό που εφαρμόστηκε δεν ήταν ο σωστός σοσιαλισμός. Αλλά τι υπονοεί; Μήπως ότι πρέπει οι χώρες να ξαναμπούν σε μία πενηντάχρονη περιπέτεια εφαρμογής του σοσιαλισμού με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα τους βγει η σωστή συνταγή και θα ξημερώσει επιτέλους η αταξική κοινωνία; Αυτό υπονοεί, ε;
Πάντως, βασική μέριμνα του Τσίπρα θα έπρεπε να είναι όχι ο μετασχηματισμός της κοινωνίας αλλά η επιβίωση του κόμματος που κατάφερε να κοπεί όχι σε δύο αλλά σε τρία μέρη. Εκεί που υπήρχαν οι Ανανεωτικοί και οι πρώηνΚΚεδες, οι δεύτεροι χωρίστηκαν με τη σειρά τους σε Τσιπρικούς και Αλαβανικούς. Χάος…
@Γιάννης, καμία σχέση με τότε. Αυτοί σήμερα έγιναν ακόμη και αντιευρωπαϊστές ίσια κι όμοια με το ΚΚΕ
“Η διαφορά μεταξύ μιας κρίσης του καπιταλισμού με το σοσιαλισμό είναι πως στην πρώτη περίπτωση πρέπει να θυσιάσεις τις διακοπές σου για μια χρονιά ή και περισσότερες ενώ στη δεύτερη κοντεύεις να πεθάνεις της πείνας.“Aυτό ας το πόυμε στις χώρες της Αφρικής και Ασίας,Λατινικής Αμερικής!Το θέμα των οικονομικών συστημάτων σε κάθε χώρα και ιδιαίτερα πολύπαθη πατρίδα μας θέλουν και απαιτούν μια πιο προσεκτική προσέγγιση μια άλλη ανάγνωση της ιστορίας ,πολιτικής οικόνομίας,κοινωνιολογίας κτλ!Δέν είμαι υπέρμαχος ούτε του καπιταλισμού,ούτε του σοσιαλισμού(αυτό είναι το ζητούμενο?) απλά πιστεύω στον άνθρωπο και στον μετασχηματισμό της κοινωνίας πρός κάτι καλύτερο!!Δεν είναι το πρόβλημα μόνο ο Τσίπρας ο Σαμαράς ή ο ΓΑΠ είμαστε και όλοι εμείς! Με απαξίωση,ειρωνεία και δαιμονοποιήσεις δεν πάμε πουθενά ας ψάξουμε λίγο παραπάνω των εαυτό μας και την ιστορία τούτου του τόπου που ζούμε!!!Ευχαριστώ!!!
“Aυτό ας το πούμε στις χώρες της Αφρικής και Ασίας, Λατινικής Αμερικής”
Κάποτε δεν θα το πίστευα ότι θα το έγραφα αυτό αλλά τώρα πια πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να ξελασπώσουν οι χώρες αυτές και να πλησιάσουν το επίπεδο ζωής της Δυτικής Ευρώπης είναι να φτιάξουν καπιταλισμό της προκοπής κι όχι να ονειρεύονται σοσιαλισμούς.
Εννοείται ότι οι δυτικές κοινωνίες δεν είναι τέλειες και φυσικά έχουν πολλά προβλήματα αλλά τουλάχιστον είναι προτιμότερες από ένα μελλοντικό αταξικό παράδεισο που ίσως να μην υπάρχει πουθενά εκτός από τη φαντασία κάποιων ουτοπιστών.
“Καπιταλισμός της προκοπής“Είναι δυνατόν να υπάρξει ανάπτυξη με τους οικονομικούς και πολιτικούς όρους αυτούς?Το αίμα όλων αυτών των λαών δίνουν τροφή στο σύστημα αυτό και τώρα και εμείς ,που βεβαίως ναί έχουμε ευθύνες!Η ιστορία και η εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης πέθανε δηλαδή?Το τραγικό της υπόθεσης σήμερα είναι πως το πιό “πετυχημένο” μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι της Λαικής Δημοκρατίας της Κίνας!!Αυτό θέλεις?Επαναλαμβάνω δεν είμαι οπαδός του σοσιαλισμού αλλά και μια ματιά στους θεωρητικούς του, δεν βλάπτει!!Επίσης δεν είναι άσχημο να ονειρεύεσαι, κάποιοι πριν αιώνες ονειρύτηκαν το σήμερα μέσα απο τον καπιταλισμό πού δεν ήταν τότε αυτονόητος αλλά όνειρο για πολλούς!!!Καιρός να πάμε παρακάτω!!!
Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΚΟΕΝ ΝΤΑΝΙΕΛ
ΜΙΑ (ΑΝΗΣΥΧΗ) ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
“Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας περιγράφει ένα ταξίδι: ένα ταξίδι που δείχνει πώς η οικονομία επηρεάζει την κοινωνία στο πέρασμα του χρόνου. Αποτελεί επίσης μια τεράστια τοιχογραφία, που μας οδηγεί από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στο Χόλυγουντ, από την κρίση της δεκαετίας του 1930 σ’ εκείνη των subprimes, από τη Γερμανία του Κάιζερ στην Κίνα τού σήμερα.
Ένα ανήσυχο ταξίδι που το στοιχειώνει ένα ερώτημα: πώς η Δύση, που έσωσε την ανθρωπότητα από την πείνα και τη δυστυχία, κατέληξε στη συλλογική αυτοκτονία των δύο παγκόσμιων πολέμων; Ποιο είναι το δηλητήριο, το κρυφό κακό που κατέστρεψε την Ευρώπη; Η ερώτηση δεν τίθεται μόνο αναδρομικά. Ο κόσμος ακολουθεί όλο και περισσότερο το παράδειγμα της Δύσης: οι ευρωπαϊκές τραγωδίες είναι άραγε πιθανό να επαναληφθούν στην Ασία ή αλλού; Ο πλανήτης θα μπορέσει, τελικά, να αποφύγει μια νέα συλλογική αυτοκτονία, οικολογική αυτή τη φορά; Όπως με βίαιο τρόπο μας υπενθύμισε η χρηματοπιστωτική κρίση, μια αβεβαιότητα συστημικής τάξης πλανάται πάνω από τον καπιταλισμό: γνωρίζει πού πηγαίνει, πού παρασύρει τον κόσμο;
Πρόκειται για τα κρίσιμα ερωτήματα από τα οποία εξαρτάται η πορεία του 21ου αιώνα, και σε αυτά προσπαθεί να απαντήσει, με γλαφυρό ύφος, ο Ντανιέλ Κοέν. Διατρέχει την ιστορία της ανθρωπότητας και τις αβεβαιότητες που βαραίνουν το πεπρωμένο της με εξαιρετική ακρίβεια και γνώση.” Ενα υπέροχο βιβλίο με πολλές απαντήσεις για το χθές το σήμερα και το αύριο!